"BÓL KLOWNA"

    Ból, któż go nie zna? Fizyczny, psychiczny, to naprawdę wszystko jedno. Ból to ból. Niepotrzebne są jakiekolwiek inne wyjaśnienia i definicje. Ból rozumie się sam przez się.

    Nieodłącznie z bólem idzie w parze Cierpienie. Straszliwe, nierozerwalne połączenie dwóch groteskowo strasznych uczuć w jednym stanie ducha, czy w zależności od okoliczności, ciała.

    Bólu nikt nie chce, nikt się o niego nie prosi. Bo i po co? Fascynuje on jednak. Jest niekiedy traktowany jako dar. Jezus cierpiał na krzyżu, Św. Franciszek doświadczył bólu poprzez ascezę.

    Ból (cierpienie) uszlachetnia, oczyszcza duszę. Odpowiednio przyjęty, przeżyty, przecierpiany wzmacnia ją.

    Człowiek wobec bólu jest bezbronny. Nie może go uniknąć, choć oczywiście próbuje z nim walczyć. Wiadomo jednak, że prędzej czy później przegra. Zwycięstwo bólu to tylko kwestia czasu.

    Kwestią czasu jest jednak i jego przeminięcie. Tylko Czas oddziela człowieka od tego stanu, kiedy dusza i ciało zostają w końcu uwolnione od wszechmocnego, wszechobecnego Bólu. Czas ten nazywamy cierpieniem.

    Cierpieniu właśnie poświęcona jest książka Heinricha Bolla pt.: "Zwierzenia Klowna". Przebiegu akcji streszczać nie chcę, bo nie o to chyba chodzi w pisaniu recenzji. Książkę mam polecić, a nie ją opowiedzieć. Jak jednak wiarygodnie ją ocenić jeżeli nie przytoczyć kilku przynajmniej fragmentów fabuły?

    Bohaterem książki jest oczywiście tytułowy klown. Był kiedyś cenionym komikiem dostającym za występy całkiem spore gaże. Jego życie toczyło się od występu, do występu. Był ciągle w drodze.

Nie był jednak sam w ciągłej podróży. Miał (jak to brzydko brzmi) konkubinę - Marię. Konkubinat ten swoje źródła miał w różnicy poglądów Marii i klowna. Ona była bogobojną, skromną, wierzącą w Kościół katoliczką. Klown zaś to zdeklarowany ateista i antykatolik. Nie nienawidził wszystkich katolików, a większości mu znanych nie lubił.

Klown żył zatem z Marią "na walizkach". Mimo różnicy poglądów kochali się. Byliby ze sobą pewnie do końca życia ,gdyby nie ucieczka Marii.

Klown został sam. Rozpił się, przestał trenować, jego występy straciły dawną klasę i blask, a zarobki zmalały wielokrotnie, ponadto dokuczało mu stłuczone kolano i brak jakichkolwiek perspektyw na pomoc z czyjejkolwiek strony - miał nie wielu przyjaciół, a ci którzy nimi byli , nie mogli pomóc mu finansowo; był także skłócony z rodziną.

Cierpiał zatem zarówno fizycznie (kontuzja kolana, brak pieniędzy) jak i duchowo, czy też psychicznie (odejście ukochanej, konflikt z rodziną). Jak sobie z cierpieniem klown poradził, czy wyszedł po przeżyciu go wzmocniony? Żeby się tego dowiedzieć należy "wysłuchać" zwierzeń głównego bohatera książki Heinricha Bolla.

Warto przeczytać tę książkę choćby po to, żeby przygotować się na podobny ból jaki spotykał klowna. Mimo całego mojego optymizmu, którego jak mniemam, posiadam całkiem spore ilości, wierzę, że nie można ominąć cierpienia w swoim życiu. Prędzej czy później dopada ono każdego. Jak już wcześniej napisałem jest to tylko kwestią czasu.

Napisałem jednak także, a przede mną zrobił to Hainrich Boll, że również kwestią czasu jest przeminięcie bólu. Trzeba go po prostu przeżyć.

Klown pozostał klownem, więc przeżył swój ból, ale czy każdy potrafi zachować siebie samego w obliczu wszechmocnego cierpienia? Czy Ty, drogi Czytelniku, jesteś w stanie tego dokonać?

Nie odpowiadaj teraz. Przeczytaj książkę Heinricha Bolla i dopiero potem udziel odpowiedzi. Nie mnie jednak, tylko samemu sobie.